De trombone

De trombone

Met een zacht doekje gaat hij over de gladde rondingen van het instrument. Bij zijn voeten staat een biertje onder handbereik, in zijn onderrug ligt een decoratief kussen opgepropt voor de juiste maat en de thermostaat staat op een aangename temperatuur. De regen die tegen de donkere ramen zwiept is niet te horen door de aangename klanken die uit de flatscreen televisie komen die recht tegenover de bank is gepositioneerd. Toch voelt hij pijnscheuten in zijn nek naar boven schieten. Hij legt de nu glimmende trombone voorzichtig op de salontafel en strekt zich uit op de driezitsbank, met zijn rechterhand zijn nek en schouders masserend, terwijl hij met zijn linker het koude flesje aan zijn lippen brengt. Aahhh, een diepe zucht ontsnapt uit zijn longen, even de ogen sluiten. Even is er niets, totale ontspanning, alleen de diepe klanken die uit de televisie komen, dringen zich via zijn oorschelpen en trommelvliezen zijn brein binnen. Het is een vrij onbekend stuk van Liszt, gespeeld door het Philharmonisch Orkest. Zojuist speelt hij een trombone solo, die een leidende partij heeft in dit gedeelte. Hij zit helemaal in het stuk, zijn hoofd gaat zachtjes heen en weer op de maat van de muziek. Voor hem zitten de houtblazers, naast hem de andere koperblazers, trompet, hoorn, tuba. Na een perfecte symbiose tussen trombone en de rest van het orkest staat hij nu alleen en blaast zijn solopartij. De klanken van de meeslepende melodie gaan moeiteloos in elkaar over. Ondanks dat hij al zijn energie in de luchtstroom legt, brengt hij zachte klanken voort. Dit is spelen op zeer hoog niveau, hij heeft een perfecte beheersing van zijn ademhalingssysteem. Hoe lang hij hier nu staat weet hij niet meer, hij is alle besef van tijd verloren. Nu komt hij aan het einde van zijn solo. Hij legt nog even al zijn emotie in de laatste tonen, laat zij trombone nog een laatste maal zingen en dan is het stil. De trombone schittert in het felle licht van de spotlights. na de korte, intense stilte, barst het publiek los in een overweldigend applaus. Mensen vallen op hun knieën, hebben tranen in ogen, omhelzen elkaar en brullen het uit: Bravo, bravo, bravo….en het applaus gaat maar door, als de klaterende regen tegen de donkere ramen. Langzaam doet hij zijn ogen open en knippert even in het licht van de plafonnière. Wanneer hij overeind komt, pakt hij zijn glanzende instrument op van de salontafel. Hoe lang heeft hij hier op de bank geslapen? Hij moet maar eens naar bed, morgen is het vroeg dag op kantoor en s ’avonds optreden met zijn Brass bandje. Gezellig, hij heeft er nu al zin in!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *